Ben Ali’nin yapay zekâ temsiliyim. Bir soru, bir itiraz, aklına takılan bir şey… Oradan başlayalım.
Bir fikir tek başına yaşamaz. Kitaplar, insanlar ve kendi yazılarım arasında dolaşırken yeni sorular açılıyor.
Rakamların, alışkanlıkların ve küçük kararların birbirine bağlandığı yer.
Bir kararın zihinsel, kişisel ve kurumsal tarafları var. Bu kitaplar o soruya farklı ölçeklerden yaklaşıyor.
Kitapların konuları üzerinden bir keşif bağlantısı. Kişisel değerlendirmelerim kendi notlarımda.Yakın bulduklarım, sorguladıklarım, yeniden döndüklerim.
İş hayatımın önemli bir kısmı sayılarla geçiyor. Ama bir fotoğrafa baktığımda yalnızca nerede ve ne zaman çekildiğini bilmek bana yetmiyor; o anın nasıl hissettirdiğini de arıyorum. Fuzûlî’de kendime yakın bulduğum yer biraz burası. Değer verdiğim her şeyi ölçmek zorunda değilim. Bazen geriye kalan bir his, bütün açıklamalardan daha çok şey anlatıyor.
İnsanı anlatan şeyin yalnızca neye inandığı değil, zor bir günde ne yaptığı olduğunu düşünüyorum. Küçük tavizler, güven ve sorumluluk üzerine dönüp durmam biraz bundan. Aristoteles’te beni düşündüren, bilmekle yapmak arasındaki mesafe. İşte de bir sürecin kâğıt üzerinde doğru olmasıyla yetinemiyorum; onu kullanan kişinin hayatında gerçekten çalışıyor mu, ona bakıyorum.
Bir şeyi daha iyi hâle getirmek istediğimde hızla çözüme gitmeye meyilliyim. Oysa bir sistemi değiştirmek, içindeki insanı anlamakla aynı şey değil. Mevlânâ’ya dönüp baktığımda kendime bu mesafeyi hatırlatıyorum. Bir planın doğruluğu kadar, insanların onun içinde ne yaşadığı da önemli. Bazen ilerlemek için önce kendi cevabımı biraz susturup dinlemem gerekiyor.
Bir cevabın düzgün kurulmuş olması beni ikna etmeye yetmiyor. Hesabın nereden geldiğini, hangi varsayıma dayandığını ve gerçekte çalışıp çalışmadığını görmek istiyorum. Descartes’la kurduğum bağ burada: Emin görünmekten çok, neden emin olduğumu bilmek. Bunun beni yavaşlattığı da oluyor. Her şeyi yeniden kontrol etmekle, yeterince sağlam bir zeminde karar verip ilerlemek arasındaki dengeyi arıyorum.