Baby White Collar
Evet, şirketler çalışanlarına anlam, değer ve güvenli bir ortam sunmalı. Evet, yöneticiler şefkatli, anlayışlı, adil olmalı.
Öte yandan unutmamamız gerekir ki, şirketler ne annemiz ne babamız, ne de yöneticiler de sınırsız sabır gösterecek ebeveynlerimiz değildir.
Hatta belki tam tersi: Şirketlerimiz, bizlerin birer çocuğu. Onları hep birlikte büyütüyoruz.
Sadece yöneticiler değil, çaycısından yeni başlayan stajyere, en deneyimliden en genç çalışana kadar herkesin kurum kültürüne, ilişki dinamiklerine, moral atmosferine etkisi var.
Kurumsal yapı kolektif bir varlıktır. Ve o yapının ruhunu hepimiz şekillendiriyoruz.
⸻
Bugün kurumsal hayatta sıkça karşılaştığım bir profili tarif etmek için bir kavram ortaya atıyorum: “Baby White Collar.”
Literatürde olmayan bir tanım belki, ama zihnimde şöyle bir profili temsil ediyor: Görünüşte profesyonel ama davranışsal olarak hâlâ çocuk…
– Takdirle beslenmek istiyor, – ilgisizlikte kırılıyor, – zorlandığında küsen bir evlat gibi davranıyor, – kendi kariyerinin sorumluluğunu üstlenmek yerine “beni kimse geliştirmiyor” diyor.
Ama iş hayatı bir oyun parkı değil. Ve şirketler de çocukların her düşüşüne koşacak bir ebeveyn değil.
⸻
Aslında içinde bulunduğumuz kurumsal hayatlar, dünyanın geri kalanına göre son derece korunaklı bir alan:
– Düzenli maaş, – özel sağlık sigortaları, – yemek kartları, yan haklar, – fiziksel güvenlikli ofisler, – iklimlendirilmiş çalışma ortamları, – performans yönetimi, mentorluk, gelişim planları…
Birçok insanın sadece hayalini kurabildiği koşullar, birçoğumuz için artık “standart” haline geldi.
Bu yapı bir cam fanus gibi. Dış dünyanın gürültüsünü kesiyor, ama aynı zamanda gerçeklikle yüzleşmemizi de zorlaştırıyor.
Ve ne gariptir ki; bu cam fanusun içindeki en yaygın ses, yine de şikâyet oluyor.
⸻
Oysa o fanusun içindeki kurum da, kendi çapında büyümeye çalışan bir organizma. Tıpkı bir çocuk gibi: Bazen öngörülemez, bazen çelişkili, bazen ne istediğini bilmez… Ama büyümeye çalışır.
Ve o büyümeyi yönetecek, yönlendirecek, anlam katacak olanlar hepimiziz.
⸻
LinkedIn profesyonellerle dolu. Ve burada hep birlikte, çokça şirketleri, yöneticileri, sistemleri konuşuyoruz.
Ama bazen, bir an durup aynayı da kendimize tutmamız gerekmiyor mu?
Kurumsal yapılar mükemmel değil, ama bizler de her zaman o yapıya layık davranmıyoruz.
Unutmayalım: Şirketler birer tüzel kişilik — evet. Ama aynı zamanda, içinde insan olan, duyarlılığı olan, büyüyen ve şekillenen organizmalar. Belki de biraz merhameti, biraz anlayışı, biraz sorumluluğu biz de göstermeliyiz.
Sürekli bir şey beklemek yerine, biraz da biz nasıl katkı sunarız, onu konuşalım.
Çünkü bazen gerçek dönüşüm, “bize ne verildiğinden” çok bizim ne kattığımızda başlar.
#babywhitecollar #kurumsalhayat #liderlik #kurumkültürü #profesyonelgelişim #farkındalık #organizasyonelzihin #sorumluluk
