Akşamları oğluma masal okurken fark ettiğim bir şey var: Çocukluğumuzda bir kenara bıraktığımız o klasik hikâyeler, aslında yetişkinlikte hayatımıza çok daha güçlü bir ışık tutuyor.
Geçtiğimiz günlerde Hans Christian Andersen’in ünlü “The Princess and the Pea” masalını okurken, hikâyenin derinliğini yeniden düşündüm.
Masalda kimsenin önemsemediği minicik bir bezelye tanesi, gerçek bir prensese rahatsızlık verir. Çünkü o, ayrıntıları sezebilen bir duyarlılığa sahiptir. Aslında bu, iş hayatında çok sık karşılaştığımız bir durumdur.
Bazı insanlar sistemlerdeki küçük bir ayrıntının, sürecin yanlış tasarlanmış bir adımının veya gelecekte büyüyecek bir riskin sinyalini hemen görür.
Bazıları ise bu işaretleri fark etmez; “önemsiz ayrıntı” diyerek geçer gider. Oysa yüksek standartlar — ve onları görebilen gözler — kurumların en kritik kaldıraçlarından biridir.
Bu standartları savunmak kişisel bir mesele değildir; profesyonelliğin doğal sonucudur.
Mesleki hayatım bana defalarca gösterdi ki: -Değişim her zaman önce dirençle karşılanır. -Zamanla konular berraklaşır. -Algılar farklılaşabilir; ama süreçler doğru kurgulandığında herkes ortak noktada buluşur.
Kalıcı olan standartlardır.
Kalıcı olan doğru kurgulanmış süreçlerdir. Ve çoğu zaman geleceği aydınlatan ışık, o kimsenin önemsemediği “küçücük bir bezelye tanesi”nden gelir.
Bu yüzden, ne kadar büyürsek büyüyelim, masalların bize öğrettiklerine dönmek iyi geliyor. Onlar sadece çocukluğumuzu değil; dünyayı nasıl gördüğümüzü, değerlerimizi ve nasıl bir insan olmak istediğimizi de hatırlatıyor.
Belki de masalların en güzel yanı bu: Her yaşta bize ayna tutmaları. Ve çoğu zaman hayattaki büyük dönüşümlerin başlangıcı, o küçük ayrıntıyı fark etmekle başlıyor.