Sessizlik, bazen en yüksek cevaptır.
İş hayatında konuşmak, tartışmak, anlatmak neredeyse refleksimiz hâline geldi. Toplantılar, mesajlar, yapılacaklar listeleri… Zihnimiz hep bir sonraki adıma koşuyor.
Halbuki kendimize gerçek anlamda bir boşluk açmadığımızda, neyin gerçekten önemli olduğunu da duyamıyoruz.
Sessizlik; bir kaçış değil. Aksine, kararlarımızla, değerlerimizle, sınırlarımızla ve yorgunluklarımızla daha derin bir temas biçimi.
Bazı anlar ilerlemek için önce durmak gerekir. Anlamak için, açıklamaktan vazgeçmek.
Bazen bir adım geri gelmek, daha güçlü bir adım atmanın tek yoludur.
Bazı zamanlar, tek başına sadece durmak da bir eylemdir, hatta doğru yerde ve doğru zamanda durmak yön de belirler.