Geçtiğimiz hafta sonu, bir komşumla 5G anten teknolojileri üzerine yaptığımız bir sohbet, beni düşündüren farklı bir noktaya götürdü.
Mühendislikte çok net bir gerçek vardır: Bir sinyali geniş açıyla yayarsanız kapsama alanınız artar ama mesafe ve güç düşer. Açıyı daralttığınızda ise erişim alanı küçülür ama derinlik ve etki mesafesi artar.
Bu bir tercih değil, bir denge problemidir.
Aslında insan gelişimi de bundan çok farklı değil.
Her bireyin bir “enerji ve kapasite bütçesi” var: Zaman, dikkat, öğrenme hızı, deneyim, bilişsel ve duygusal kapasite…
Bu kapasiteyi çok geniş bir alana yaydığınızda, çok şeyi bilirsiniz ama az derinlikte kalırsınız.
Daraltıp odakladığınızda ise, daha az alanda çok daha güçlü bir etki üretirsiniz.
Bugün kurumlarda sık gördüğüm temel problemlerden biri şu: Kariyer gelişimi hâlâ çoğunlukla “genişleme” üzerinden tanımlanıyor.
- Daha fazla sorumluluk
- Daha geniş ekip
- Daha fazla konu
- Daha fazla karar alanı
Ancak çoğu zaman gözden kaçan kritik nokta şu:
Potansiyel, sınırsız değildir. Ve doğru zamanlama olmadan yapılan genişleme, gelişim değil, dağılım yaratır.
Erken gelen genişleme:
- Derinliği zayıflatır
- Karar kalitesini düşürür
- Kişide sürekli “yetişememe” hissi yaratır
- Organizasyonda ise görünmeyen maliyetler üretir
Bu yüzden belki de sormamız gereken soru şu:
Bir sonraki adım gerçekten daha geniş bir alan mı olmalı, yoksa mevcut alanın daha derin bir versiyonu mu?
Gerçek gelişim çoğu zaman yatay büyümeden değil, doğru odakla derinleşmekten gelir.
Çünkü etki yaratan insanlar, her şeyi biraz bilenler değil, doğru şeyi yeterince derin bilenlerdir.
Ve belki de liderliğin en zor tarafı şudur: İnsanları sürekli büyütmek değil, onları doğru zamanda, doğru genişlikte ve doğru derinlikte konumlandırabilmek.